Ring the bells

Terwijl ik op de achtergrond luister naar de extra uitzending op radio Eén rond Leonard Cohen die gisteren overleed, deel ik jullie graag de vele indrukken van de voorbije week.

Op donderdag 3 november besliste de Egyptische overheid om de Egyptische pound los te koppelen van de Amerikaanse dollar en te kiezen voor een vrije wisselkoers. In één klap was €1 nu 17,6 Egyptische pound waard, terwijl de koers daarvoor ongeveer 10 EP was voor €1. Het nieuws drong pas echt op zaterdag door en betekent een zoveelste klap in het gezicht van de gewone Egyptenaar. Egypte is heel erg afhankelijk van buitenlandse import voor o.a. levensmiddelen. Er is hier onvoldoende vruchtbare grond om de 82 miljoen inwoners te voorzien van voedsel dus worden naast machines, (Chinese) consumptiegoederen (alias China-kaka omwille van de slechte kwaliteit) en chemische producten ook graan, groenten en fruit, ... vanuit het buitenland aangevoerd. Er worden heel hoge belastingen geïnd op importproducten waardoor ze vrij duur zijn in vergelijking met de inkomsten van een gewone Egyptenaar. De voedselprijzen zijn in een paar jaar tijd vaak verdubbeld of verdrievoudigd terwijl de lonen status quo blijven (een minimumloon is 1200 EP/maand, zo'n €68 vandaag). Dat de Egyptische pound dus plots zoveel minder waard is, is voor ons buitenlanders goed nieuws; we krijgen meer pounds voor onze euros. Maar voor de inwoners is het een ramp. Benzine werd in één keer 30% duurder en andere prijsverhogingen zullen volgen. Er zijn dus massale protesten aangekondigd straks na het middaggebed.

We hadden vandaag een dagje Caïro gepland maar net omwille van de protesten is dit afgeraden. En per toeval waren we dinsdag in Caïro nadat bleek dat we toch persoonlijk aanwezig moesten zijn op de administratieve dienst waar ons visum verlengd zou worden.

Yasser was onze 'driver'. Hij spreekt vrij goed Engels en pikte ons om 8u op aan onze voordeur. Het ochtendverkeer naar Caïro verliep vrij vlot. Er was een tussenstop op de Heliopolisuniversiteit (universiteit voor duurzame ontwikkeling opgericht in 2009 door dr. Ibrahim Abouleish) waar we de advocaat ophaalden die ons door de administratie zou leiden. Een propvolle wachtzaal met lange rijen wachtenden gekleefd tegen de ramen van de loketten en achter die ramen slenterende mannen en vrouwen die verantwoordelijk zijn voor één stap. De één bekijkt je paspoort en beslist welk document ingevuld moet worden, een ander vult een rijtje in, nog een ander zet een stempel, weer een ander een handtekening en stuurt je om een kopie die je buiten op straat in het kopiewinkeltje kan halen (iedereen moet leven merkt Jan dan nuchter op). Wanneer uiteindelijk iemand bekeken heeft of alles is ingevuld en je alle kopieën hebt, kan je terug naar het eerste loket en krijg je een nummer in je paspoort. Na tien dagen is het terugkomen geblazen om de sticker met visum in je paspoort gekleefd te krijgen.

Terwijl ik nu tik, roept de imam op voor het middaggebed. Benieuwd of het straks een donderpreek wordt en wat de gevolgen zullen zijn. 'In Egypte weet je nooit', zei Yasser ons.

Na de administratieve stop, reden we Caïro binnen¨via de noordelijke Dodenstad. Dit is een gigantisch kerkhof - Caïro heeft het grootste kerkhof ter wereld- onderaan de heuvels van de stad waar honderdduizenden graven en mausolea (mini-huizen waarin doden begraven worden) in een wirwar van straten en paadjes een stad op zich vormen. Metéén ook één van de grootste schandalen van Egypte; men vermoedt dat 1 op de 4 Caïrenen (ongeveer 2 miljoen mensen) in de meest erbarmelijke omstandigheden de noordelijke en zuidelijke Dodenstad bewoont. Volgende korte reportage toont je een glimp van deze mensonwaardige situatie: 'Dodenstad Caïro wacht op betere tijden'.

Het meest boeiende van ons dagje uit waren de gesprekken die we met Yasser voerden. Natuurlijk heeft Caïro prachtige plekken die een verleden in zich dragen van een hoog ontwikkelde cultuur die de basis legde van onze huidige beschaving. En ja, we hebben genoten van de moskee en de architectuur van de Koptische kerken, maar hoe de huidige maatschappij hier in Egypte en elders draait, klopt helemaal niet meer en kunnen we met moeite beschaafd noemen.

Deze week werd Trump president, gisteren stierf Leonard Cohen...

'I can't run no more with that lawless crowd, while the killers in high places say their prayers out loud. But they've summoned, they've summoned up a thundercloud and they're going to hear from me', zingt Cohen in Anthem.

Ik hoop op opstand, ik hoop op revolutie. Ja echt. Niet alleen hier maar overal ter wereld. Er is voedsel voor iedereen, er is overvloed. 'Er is genoeg voor ieders nood, maar niet voor ieders hebzucht', zei Ghandi lang geleden. Oude economische structuren moeten verdwijnen. Plaats ruimen voor een samenleving waar het goed is voor iedereen zodat de doden in rust dood kunnen zijn en de levenden echt levend.

Bij deze ook een oproep die we eerder deze week op onze Sekemblog en via Facebook lanceerden: 'Gezocht'.

'Ring the bells that still can ring'...

There is a crack, a crack in everything That's how the light gets in.

Noord-Caïro vanop de minaret

Preekgestoelte moskee

Gebedsgalerij moskee

Buitenkoepel moskee

St

Koptische kerk St

Jan en Yasser tijdens de lunch in Caïro

Pisa in Caïro

Openbare bakker

Nearly sunset

Caïro by sunset

Nura en Lili

Iman en kleuter

Samen in de poppenmand

Gamal

Gorfield

Gorfield _-)

Samen blaadjes ruimen in de tuin

Donderdagmiddag optreden door de kleuterklas

Helmi begroet de kids na het optreden